Kaixo guztioi!

Aspaldian idatzi gabe ibili naiz, nere txutxu-mutxuak. Batek baino gehiago esan dit ia seko nagituta nagoen, baina arrazoia da Gara egunkarirako Tourra eta Vueltari buruzko zutabeak idazten ibili naizela, eta nere ganabrako ideia txoro guztiak haruntza bideratu ditudala.

Denboraldiko bigarren zati hau nahiko ona izaten ari da neretzat. Nire lehen garaipena lortzeaz gain, lasterketa gehienetan oso gustora ibili naiz.

Kanadan, Quebec -en ihesaldi ona harrapatu eta azken bueltararte lasterketa buruan ibili nintzen. Montrealen aldiz, Ekimov zuzendariak igoeran erritmoa bizitzea egokitu zidan, eta Vendee ko lasterketan berriz ere ihesaldi ona harrapatu nuen, eta aspaldi hontako sentsazio onenak izan nituen.


Datozen helburuetarako, batez ere Lombardia eta Gran Prix des Nations -eko erlojuperkorako, ikaraggari ongi etorriko zaidan lasterketa bat bukatu dut gaur. Belgikan, Franco- Belge 4 eguneko proban ibili naiz, eta etapa denak esprinean bukatu diren arren, sentsazio onek hor jarraitzen dute.

Baina aurrez, beste zutabe batzuetan aipatu izan dudan bezela, Belgikako lasterketa hauek, ez dira besteak modukoak. 200 txirrindulari izugarri estuak diren bideetan, haizea saihetsetik, zuzendari denak aurrean joateko esanez, bide gorriak eta autoen bideak banatzen dituen zelai ala espaloiak, norabide bakoitzeko bideak banatzeko dagoen dilatazio junta... mila arrazoi daude, Belgikako lasterketak oso arriskutsuak eta estresanteak izateko.

Ezin zara momentu baten ere lasaitu. Irteeratik bukaerarartem behatzak galgei itsatsita, eta beti aurrera begira adi-adi.

Behin lasterketa bukatuta eta autobusean dutxatu eta gero, hotelera iritsi eta gure sendagilearen urtebetetzea ospatu eta afaldu ondoren, berriz ere dutxa bat lasai -lasai hartu, eta zutabe hau idazteari ekin diot. Musika pixka bat jarri, eta azken aste hontan, lehen aldiz, koskobiloa ahoan dudala egon gabe, lasai antzean nabil.

Ba, horrenbeste gustatzen zaizkidan Pirritx,Porrotx eta Mari Mototsek esan ohi duten bezela, kanpora estresa eta une hau gozatzera noa!

Beste bat arte!

Hola a todos.

Hoy os escribo en castellano, para poder llegar al mayor número de gente.

Mañana, 2 de octubre, es el dia Livestrong. El dia en el que Lance fue diagnosticado de cancer. Yo también fui diagnosticado en octubre, es por lo quiero que todo el que pueda, se una al movimiento Livestrong.

Todo al que mañana se una al movimiento Livestrong, ponieendo la imagen del Team 28 en su perfil ( facebook o twitter ), hara que Radio Shack done un dolar por cada persona que se una a la lucha contra el cancer.

Es por ello por lo que os animo a meteros en http://cot.ag/cE26fH y os unais al movimiento en la lucha contra el cancer.

Gracias a todos

Quebeceko egonaldiaz ikaragarri gozatu eta gero,lan pixka bat egiteko ordua iritsi zen.
Lasterketan,gauzak nahiko ondo joan ziren. Hasierako ihesladian sartu nintzen beste 11 kiderekin batera, eta azken bueltarara sartzera gindoazela harrapatu gintuen pelotiak,multzo hartatik iraun genuen azken 6 iheslariak Gainera Haimar oso ondo ibili zen, eta azkenean 11 izan zen,horregatik Montrealerako animo eta moralez gainezka gaude.
Baina,honezkero jakingo duzue, ez naizela ia sekula lasterketaz bakarrik mintzo. Quebec i buruz mintzatzen jardun eta gero, orain Montrealen ordua da. Esaten dutenez ,Montreal Quebec baino askoz ere haundiagoa da. Esaten dutenez esaten dut,ze oraindik ez gara bertara iritsi. Hegazkina,autobusa,autoa eta bizikleta erabili eta gero,Kanadako pelotoiak trenean egingo du Quebec etik Montrealerako txangoa. Status gehiena duten batzuk bussines class a aldarrikatzen duten einean, nik galdetzen dut klase turista delakoa ez oten den nahikoa!Zeren nahikoa "klase" uste dut dela,turista bat bezela bizi,eta lanean ari zarela esatea.
Bien bitartean, eta Montrealeko berri eman bitartean,orain dela urte asko entzun gabe neukan traketeoarekin uzten zaituztet, zeren hemengo inguruak oso ederrak diren arren, hemen trenek, brinkolati pasatzen den horrek moduan, triki traka ,triki tronaren soinuan mugitzen da.
Kanadako tren hontatik, hurren arte