Hola amigos!
Ahora mismo, estoy muy feliz y contento. Después de pasar mil y una desgracias, por fin, me ha llegado un pequeño dia de gloria.
Este dia lo quiero disfrutar con todos vosotros. Me acuerdo de mi primer entrenador, de mis compañeros durante años, del Team Radio Shack, de todos mis amigos, mi familia, y sobre todo a unas personas han hecho por mi. Por mi tio Txus, por mi madre y por mi mujer Alaitz, estoy especialmente contento. Porque después de todo lo que han tenido que sufrir y ayudarme, les llega su pequeña recompensa.
No quiero acabar sin saldar una cuenta que tenia pendiente. Quiero dedicar esta victoria a Jokin Ormaetxea y a su familia. Les prometí a los padres de Jokin que así lo haria, y hoy me quedo tranquilo.
Estes donde estes, Jokin, esta victoria va para ti.
Un fuerte abrazo, y gracias a todos por todo vuestro apoyo.
Hasta pronto.
Markel
Kaixo lagunok!
Pirineotan azken egonalditxoa egin eta gero, Plouay ko klasikora joateko ordua iritsi zitzaigun. "Oporrak" bukatzen ziren pena horrekin, irten ginen Haimar eta biok lasterketara, baina ongi zauden sentsazio horrek, lasterketara ere gogoz joatea eragiten dizu.
Plouay-ra iritsi eta lehenengo gauza, nere kuadrillako lagun bat eta bere neska ikustea izan zen. Izugarrizko poza eman zidan , beraiek irteerara gerturatzea, eta euren oporretan, egin zuten esfortzua asko estimatzen dela onartu behar dut.
Lasterketari dagokionez, helburua Haimarrekin bukaerako erasoetan egotea zen. Nere lana beraren ondoan ahalik eta denbora luzeenean egotea zen. Irteerako ihesaldian Rovny sartu genuen, eta horrek lasaitasun pixka bat eman zigun.
Azken 3 bueltetan erritmoa azkartzen gindoazen, eta ihesaldia harrapatzera gindoazela, lasterketako gizon indartsuenal mugitu ziren, eta tartean zen Haimar. Atzeko multzoan, azken buelta ematera gindoazela, taldetik neu bakarrik geratzen nintzen, eta Haimarren taldea segundu batzuekin zioala jakinik, atzean erasoetan egotea nahi nuen. Baina zegoen tentsioak eta pelotoiak zeukan abiadurak neure helburua betetzea ezinezkoa bihurtu zuen.
Eta tentsio horrek berak sortu zituen azken kilometroetako erorketa batzuk, eta azken 7 kilometroetan sartuta ginela, erorketa batek gure multzoa bitan zatitu zuen. Erorketa libratu nuen arren, ezin izan genuen berriz ere aurreko multzoa harrapatu, eta gainera Haimar azken kilometrotan harrapatu zuten.
Erori ez izanaren zorte ona kontutan hartu arren, piska bat triste gelditu nintzen aurrean sartu ez izanagatik. Hala ere, aurreko astean egindako lan ona berriro egiteko asmoarekin hasiko dugu datorren Potou Charentes. Erlojupekoan jarrita dauzkat neure esperantza txikiak, eta ia behingoz gauzak ondo irtetzen zaizkida.
Besterik gabe, beste bat arte.
Markel
Kaixo guztioi!
Tour de L´ain hontako atariko eta gero, kriston kastañazoa jota , oso pozik nagoelako idazten dut zutabe hau.
Pirineotan gogor entrenatu dugu, eta sensatzio oso onekin gebiltzan. Gaur erlujupekoa topera egin, eta etaparen lehian ibiltzea neukan helburu, eta gero Haimarri sailkapena irabazten laguntzea.
Baina betiko zorte txarrari jarraituz, sentsazio oso onekin berotzen nebilela, kurba baten aurreko tubularra irten, eta kriston zartatekoa hartu dut. Ez dut izugarrizko mina hartu, baina oso teknikoa zen erlojupeko batean, konfidantza gutxikin ibili naiz, eta emaitza ez da izan espero nuena.
Baina, hau dena gertatu arren, oso pozik nago. Ta zergatik? Ba nik ez dudan irabazi arren, 249 gelan dagoelako maillot horia. Haimarrek, pirineotan horrenbeste torturatu nauen horrek, "manejau" du atarikoa, eta bera da lasterketa irabazteko hautagai nagusia.
Aste hontan, buru-belarri daukadan indar guztia xahutu arte, bere mesedetan lan egin, eta larubatean, geure lagunekin, garaipena lortuz gero, neure izango balitza bezela ospatuko dut.
Azken garaipenetik 10 urte itxoin behar izan ditu berak, ia neri lehenxeago etortzen zaidan!
Aio eta laster arte
Markel Irratia Fm
Azken Postak
Kronikak
Loturak
@Markelirizar
New Twitter Berria
Komentaristak
Seguidores
Bisitak
